Ligging
Het eiland Saba is het kleinste van de zes Nederlandse Antillen (13
km2). De hoofdstad is The Bottom.
Kaart
van Saba
Geschiedenis
In de pre-columbiaanse periode was het eiland vermoedelijk slechts
dun bevolkt door indianen van het volk der Arowakken en waarschijnlijk
later door Cariben. In 1493 werd het eiland ontdekt door Columbus,
die het evenals Sint Maarten en Sint Eustatius voor Spanje in bezit
nam.
Hoogstwaarschijnlijk werd Saba vanuit de Zeeuwse patroonskolonie
Sint Eustatius veroverd door het sturen van een groep kolonisten
met de opdracht om op het eiland een permanente nederzetting
te stichten. Aanvankelijk betwiste de WIC het recht van de Zeeuwse
patroons, maar aangezien zij hun rechten konden aantonen, werden
zij daarin door de WIC erkend. In 1679 verkochten de rechtsopvolgers
van de oorspronkelijk patroons de helft van hun rechten op
Sint Eustatius en Saba aan de WIC. In 1683 verkochten zij ook de
andere
helft aan de Compagnie.
Evenals Sint Eustatius wisselde het
eiland in de loop van de geschiedenis bijna 20 keer van bezitter
tussen
Fransen, Engelsen en Nederlanders.
In 1795 werd het eiland
door de Fransen bezet. Zes jaar later (1801) veroverden de Engelsen
de drie Bovenwindse eilanden
om ze een jaar later, bij de vrede van
Amiens weer terug te geven aan Frankrijk. In 1810 werden de eilanden
opnieuw door de Engelsen bezet. Bij het verdrag van Londen werden
de eilanden aan
Willem I als soeverein vorst der Nederlanden terug gegeven.
Begin 1816 vond de overdracht
plaats.
Bij Statuut van het Koninkrijk der Nederlanden van 15 december
1954 werd vastgelegd dat Nederland, de Nederlandse Antillen en
Suriname als gelijkwaardige
staatkundige
eenheden samen het Koninkrijk der Nederlanden vormen. Suriname werd
in 1975 onafhankelijk. Zie voor andere ontwikkelingen onder Aruba.
Informatie over de andere eilanden:
|
E-mail
